อะไรก็ได้

       ความเป็นส่วนตัว ทุกคนพึงมี พึงต้องการเป็นอย่างมาก        ขึ้นชื่อว่ามันเป็นความส่วนตัว เจ้าตัวคงต้องการเป็นตัวของตัวเอง อาจยังไม่ต้องการให้ใครเข้ามายุ่ง แต่ถ้าทำอย่างนั้นบ่อยไป คุณกำลังมีโลกส่วนตัวสูงเกินไปนะ        การที่เราต้องการความเป็นตัวเองสูง เพราะว่าเราอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ เสมือนว่าตอนนี้เรากำลังขอพักศึก เพื่ออยู่กับตัวเองให้ได้มากที่สุด ต่างคนต้องการความเป็นส่วนตัวในบางเรื่อง แต่ใช่ว่า คุณต้องมีโลกส่วนตัวไปทุกเรื่อง ไม่ให้ใครมายุ่งกับตัวเองเลย อันนี้คุณก็เริ่มอยู่ยากแล้วนะ เพราะไม่มีใครทนเห็นคุณส่วนตัวทั้งชีวิตได้หรอก คนที่คุณว่าเข้ามาในชีวิตส่วนตัวของคุณน่ะ เวลาเค้าเห็นคุณเข้าสู่โลกส่วนตัวเขาก็เป็นห่วงนะว่าคุณเป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรทุกข์ใจหรือเปล่า??        การที่คุณอยู่บนโลกส่วนตัวมากเกินไป คุณกำลังทำลายโลกของคนที่เขาเป็นห่วงคุณอยู่นะ ถ้าต้องการความส่วนตัว ก็อยากใช้ชีวิตส่วนตัวให้มาก เพราะมันจะทำร้ายตัวคุณกับตัวคนที่เขาเป็นห่วงนะจ๊ะ        อยู่บนความพอดี เปิดใจให...

       ย่อมเป็นธรรมดาของคนเราที่จะมีความรัก ♥ ♥ ♥        แน่นอน เมื่อเรามีความรัก เราก็ต้องทำความรู้จักกับคำว่า "รักครั้งแรก" อยู่แล้ว        แต่ละคนก็ต่างมีรักครั้งแรกที่แตกต่างกันไป        รักครั้งแรกที่หวานชื่นแต่จบอย่างขมก็มี        รักครั้งแรกที่ขมแต่จบอย่างหวานก็มี        หรืออีกอย่าง รักครั้งแรกและครั้งสุดท้าย^^ (สุดท้ายในที่นี้คือรักกันตลอดไป)        ขอเล่าเลยละกัน รักครั้งแรกของฉันมันน๊าน...นาน...นาน...และนาน มันเป็นความรักที่ไม่ได้เกิดจากความรัก...คืออยู่ดี ๆ ก็รัก จริง ๆ ดูเหมือนว่าจะรักครั้งแรกจะมีนานแล้ว แต่เพิ่งรู้ตัวซะงั้น แต่พอรู้ตัวก็ยิ่งรัก รักจนแบบเราสามารถให้เขาได้ทุกสิ่ง แต่ก็โมเดิร์นด็อกมาก (ป๊อด 555) แล้วคือไม่มีใครรู้ด้วยไง จนมาวันนึง เราเก็บไม่ไหว (ยิ่งโตยิ่งเก็บความลับของตัวเองไม่อยู่ 555) เราเลยไปบอกกับเพื่อนของเราคนนึงว่าเราชอบใครอะไรยังไง นั่นแหละ มันแหละทำให้รักครั้งแรกฉันเกือบพัง มันเล่นตะโกนเรียกชื่อนางทางอ้อ...

       สงสาร มันเป็นอาการของคนที่มีความรู้สึกว่าเห็นใจผู้อื่นหรืออะไรต่าง ๆ        บางทีเราก็เป็นคนที่ขี้สงสารเอาเสียมาก อะไรนิดอะไรหน่อย ก็สะเทือนใจ ก็สงสารเข้าแล้ว...        เวลามีคนดี ๆ ที่เค้าน่าสงสาร เราก็สงสารกันสุดฤทธิ์สุดเดช ทั้ง ๆ ที่ความจริง ๆ เค้าก็ไม่ได้น่าสงสารอะไรขนาดนั้น บางทีเค้าอาจจะไม่ได้น่าสงสาร เค้าแค่มีปัญหาชีวิตของเขานิดหน่อย คนเราเอะอะก็ตีโพยตีพายอะไรไม่เข้าเรื่องเลยจริง ๆ ไอ้ที่น่าสงสารจริง ๆ ก็เฉยกัน แต่ไอ้ที่ไม่น่าสงสารนี่สิ!!! สายตาและคำพูดดูอ่อนหวานขึ้นมาทันตาเห็น        คนเราก็อย่างนี้แหละ สงสารทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ดูอะไรเลยว่าจริง ๆ แล้วรายละเอียดของเรื่องราวเหล่านั้นมันเป็นอะไร อย่าสงสารอะไรให้มาก เพราะการที่เราไปสงสารใคร ก็เหมือนกับเรามีอะไรก็ตามครบถ้วนสมบูรณ์ แล้วพอเห็นคนอื่นเขาขาดในสิ่งที่เรามี ก็ดันไปใจอ่อนให้คนอื่นเขา จนตัวเองไม่เหลืออะไรเลย อย่างนี้มันก็เกินไป        จะสงสารใคร ดูให้ดีเสียก่อน บางทีก็มีคนทำตัวให้น่าสงสารทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ happy ดีในช...

       รัก...คือการชอบด้วยความยินดี        คำว่า "รัก" สามารถแบ่งได้ 4 รูปแบบ (ในทัศนคติของฉันเอง)        รูปแบบแรก "รักแบบเพื่อน" รูปแบบนี้ก็เห็นได้ชัดในกลุ่มเพื่อนของเรา ในชีวิตเราก็ต้องพบเจอผู้คนมากมายเมื่อได้พูดคุยได้เจอกันบ่อย ๆ ความสัมพันธ์นั้นก็เริ่มเปลี่ยนมาเป็นเพื่อน ถูกต้องมั้ย ความรักในรูปแบบที่ที่เรามีให้ต่อคนอื่น ๆ ซึ่งเรียกว่าเพื่อนนั้น มักอยู่ได้ยาวนานมาก ๆ เลยแหละ เพื่อนก็เหมือนเป็นทุกอย่างสำหรับเราเลย รักเพื่อน ไม่เจ็บ...ถ้าเจ็บ นั่นหมายถึงว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเพื่อนนั้น จบ!! ฉะนั้น เราควรรักษามิตรภาพกับเพื่อนให้ยาวนานที่สุด เวลาเราไม่มีใคร นอกจากพ่อ-แม่ ก็เพื่อนเรานี่แหละที่จะอยู่กับเรา        รูปแบบที่สอง "รักพ่อ รักแม่" รักแบบนี้มั่นคงที่สุด ต่อให้ไม่มีใครบอกเราก็รู้ด้วยตัวเอง รักใดในหล้าจะเท่ารักของพ่อของแม่ที่มีให้กับเรา พ่อกับแม่มีพระคุณต่อเรามาก ๆ ไม่ว่าเราจะเป็นอะไรท่านก็ยังอยู่กับเรา อยู่เคียงข้างเรา แม้ว่าพ่อกับแม่จะไม่แสดงออกมากเท่าไหร่นัก แต่ในใจนั้นท่านรักเรายิ่งกว...

"เขาบอกว่ากรุงเทพฯ คือเมืองสวรรค์"        ก็เป็นสิ่งที่ได้ยินมากันเกือบทุกคน ที่ชาวชนบทต่างมองว่ากรุงเทพมหานคร หรือเมืองหลวงของประเทศไทยเป็นเมืองสวรรค์สำหรับพวกเขา...        คนเขามองว่ากรุงเทพเป็นเมืองที่น่าอยู่ มีชีวิตแสนสุขสบาย ฉันเชื่อว่าหลายคนคิดอย่างนั้น        แต่ไม่รู้ว่าทุกคนจะคิดเหมือนฉันหรือเปล่า?...        ฉันคิดว่า จริง ๆ แล้ว กรุงเทพฯ ไม่ได้เป็นเมืองที่น่าอยู่มากมายเท่าไหร่ สำหรับฉันมันดูธรรมดาอย่างไรก็ไม่รู้...เดี๋ยว! อ่านให้จบนะ!!!        หลายคนสงสัยว่าทำไมฉันคิดเช่นนั้น คือง่าย ๆ นะ ฉันว่ากรุงเทพเป็นเมืองที่ดูอึดอัดเวลาไปไหนมาไหน ผู้คนพลุกพล่านกันมาก เวลาจะไปไหนหรือทำอะไรเราก็ต้องระวังเป็นพิเศษ เพราะทุกคนที่ผ่านไปผ่านมาหรือเดินสวนกับเราอย่าคิดว่าเขาไม่สนใจเรานะ ฉันคิดว่าการที่ฉันจะไปไหนมาไหนฉันต้องกลายเป็นคนเรียบร้อย ดูคับอกคับใจมาก ๆ เวลาจะทำอะไรก็ตามคนก็จ้องมองเราเหมือนเราเป็นคนแปลกประหลาด (ฉันคิดเช่นนั้น) ผู้คนก็หาคนที่เป็นมิตรกับเราได้น้อยในสังคมเมืองกรุง...

       เมื่อวาน...ก็เป็นเพียงแค่วันที่ผ่านมา        เมื่อวานนี้เราใช้ชีวิตอย่างไร?...        เมื่อวานนี้เราเจอกับอะไรบ้าง?...        เมื่อวานของคุณนั้น แสนดี หรือ แสนเลว?...        คุณลองนึกดูสิ...        ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านไป ไม่ว่าจะเป็นเมื่อไม่กี่นาที ไม่กี่วัน ยังไงมันก็คือเมื่อวานสำหรับเรา สิ่งที่ผ่านไปในชีวิตเราทุกอย่างมันคือเมื่อวานที่ผ่านไปแล้วไม่มีวันย้อนกลับไปได้        ความรู้สึกของคนเรามีเกิดขึ้นแล้วก็มีจางหายไป... บางสิ่งที่เราเพิ่งทำไป เผลอประเดี๋ยวเดียวมันก็กลายเป็นอดีตไปเรียบร้อยแล้ว ต่อให้เป็นอดีตที่แสนดีหรือเลวร้ายแค่ไหน ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ผ่านไปในชีวิตเราแล้ว        ทุกอย่างที่เราได้ทำลงไปแล้ว อย่าลืมว่ามันไม่สามารถกลับมาแก้ไขไม่ได้ คุณจงทำสิ่งที่ดีที่สุดในทุก ๆ ช่วงเวลา อย่าคิดว่าผ่านไปแล้วจบตรงนั้น ขึ้นชื่อว่าเมื่อวาน แต่เราก็ยังมีความทรงจำเหล่านั้นฝังอยู่ในสมอง ฝังอยู่ในหัวของเราอยู่   ...

       เวลา...ยังคงเดินอยู่เสมอไป...ไม่มีวันที่สิ้นสุด        เวลานั้นเป็นสิ่งที่กำหนดและบ่งบอกทุกสิ่งที่อย่างในชีวิตเราที่กำลังดำเนินอยู่...ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ตาม...        เวลา...มีหน้าที่บอกให้เรารู้เวลา เวลาเหล่านั้นจะไม่มีวันย้อนกลับไปได้ แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว        ใช่แล้ว! เวลานั่นแหละ ที่มีอิทธิพลต่อชีวิตมนุษย์ของเราเป็นอย่างมาก เวลาเราจะตื่น จะนอน จะไปไหน ทำอะไรก็ตาม เวลานั่นแหละ จะสามารถบอกคุณทุกอย่าง        บางคนทุกวันนี้ ใช้เวลาได้สิ้นเปลืองเป็นอย่างมาก บางคนก็ไปคิดว่า "ชีวิตของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้ ไม่มีอะไรสามารถมากำหนดชีวิตฉันได้" คุณลืมแล้วใช่ไหม? ว่า...ยังมี เวลา คอยกำหนดชีวิตของคุณอยู่... "คุณจะใช้เวลาให้สูญเปล่า อย่างนั้นหรือ?..."         เราไม่รู้หรอก ว่าชีวิตของเราจะเดินได้ยาวนานเหมือนเวลาหรือเปล่า?...        แต่สิ่งที่คุณทำนั้น คือคุณกำลังใช้เวลาอยู่ แต่ขึ้นกับว่า คุณ...ใช้เวลาในรูปแบบไหน     ...

       คนเราทุกคนต่างมีการดำเนินชีวิตที่แตกต่างกัน เมื่อการดำเนินชีวิตเกิดขึ้น ไม่ว่าเราจะทำอะไร หรือใครทำอะไรให้เรา เราก็คงจะมี "ความทรงจำ" เกี่ยวกับเรื่องนั้น ๆ อยู่ในหัวสมองของเรา        ความทรงจำของคนเรานั้น มีทั้งความทรงจำที่ดี และ ความทรงจำที่เลวร้าย        ถ้าหากจะให้พูดถึงความทรงจำนั้น ต่างคนก็ต่างมีความทรงจำที่แตกต่างกัน เพราะเราเอง ดำเนินชีวิตไม่เหมือนกัน        เคยสงสัยอยู่ว่า "ทำไมเราต้องมีความทรงจำ?" "จำแล้วมันได้อะไรขึ้นมา?" ฉันเองก็เคยสงสัยอยู่มานาน จนมาอยู่วันหนึ่ง เราได้พบคำตอบเหล่านั้นแล้ว        ความทรงจำของเรามันก็เหมือนการเขียนไดอารี่ของเราในแต่ละวัน ถึงอาจจะไม่ใช่การเขียนก็เถอะ แต่ความทรงจำที่บันทึกในหัวสมองเราแล้ว มันก็ไม่อาจลืมได้ลง เพราะความทรงจำเหล่านั้นช่างมีค่ากับเราเหลือเกิน ถึงแม้ว่าความทรงจำนั้นมันจะดีหรือจะร้าย มันก็คือความทรงจำของเราในแต่ละวัน ซึ่งวันนี้เราอาจจะเคยเจออะไรแบบนี้ แต่วันต่อ ๆ มา เราก็ไม่ได้เจออะไรเหมือนวันก่อน ๆ แล้ว     ...

(พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ ๙) ขอบพระคุณภาพจากทวิตเตอร์ :  Buntanik Boonsin ‏   (ภาพพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ 26 ตุลาคม พ.ศ.2560) ขอบพระคุณภาพจากไทยรัฐ        วันนี้ (วันพฤหัสบดี ที่ 26 ตุลาคม พ.ศ.2560) เป็นวันที่มีพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 แห่งราชวงศ์จักรี        ฉันเชื่อได้ว่า ชาวไทยทุกคน และชาวต่างประเทศ ก็คงเศร้าใจไปไม่น้อยที่ถึงวันนี้        ตั้งแต่ประมาณวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ.2560 มีผู้คนบางส่วน ต่างไปจับจองพื้นที่ ณ บริเวณท้องสนามหลวง กันแน่นขนัด เพื่อมาส่งเสด็จในหลวงรัชกาลที่ 9 ทุกคนต่างก็รักพระองค์เหมือนกัน หัวใจคนไทยทุกคนนับตั้งแต่ 13 ตุลาคม พ.ศ.2560 ก็ต่างรวมกันเป็นหนึ่งเดียวกัน ฉันเชื่อว่า ทุกคนคงคิดถึงพระองค์เป็นอย่างมาก        มาถึงวันนี้ วันที่มีพระราชพิธีดังกล่าว ฉันก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก ทุกคนก็เสียใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะต้องเห็นพระราชพิธีของพระองค์ในชีวิตเลย ...

       ในปี พ.ศ.2559 ฉันใช้ชีวิตปกติ ตามประสาเด็กวัยรุ่นทั่ว ๆ ไป         แล้วในช่วงเดือนตุลาคม ปีนั้น เป็นช่วงที่ฉันปิดภาคเรียนที่ 1 ฉันก็ใช้ชีวิตสบาย ๆ อย่างมีความสุข แต่จะมีความสุขน้อยกว่าทุกครั้ง เพราะฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมากมายเลยทีเดียว แต่ฉันก็ไม่เชื่อเพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดจริงตามเรื่องราวข่าวลือ จนมาถึงวันพุธ ที่ 12 ตุลาคม 2559 ข่าวลือที่ฉันได้ยินนั้นแพร่ทั่วออกไป คนไทยทุกคนก็ตกใจไปไม่น้อยกว่าฉันเลย ทุกคนพร้อมใจกันไปที่โรงพยาบาลศิริราช โรงพยาบาลที่พระองค์ประทับรักษาอยู่ ต่างคนพร้อมใจสวดมนต์เพื่อให้ท่านหายจากอาการประชวรโดยเร็ว        วันพฤหัสบดี ที่ 13 ตุลาคม 2559 ฉันสัมผัสได้ว่า ข่าวลือที่ฉันได้ยินคงจะไม่เป็นข่าวลือ เพราะวงในได้ส่งต่อข่าวมาเรื่อย ๆ ว่า พระองค์ท่าน สวรรคตแล้ว แต่ถึงอย่างไรนั้นฉันก็ยังไม่เชื่อ เพราะถ้าเป็นเรื่องจริงคงมีแถลงการณ์โดยตรงจากสำนักพระราชวังออกมาแล้ว แต่ความหวังฉันหมดไป ตั้งแต่เกือบ 19 นาฬิกา ได้มีภาพประกาศจากสำนักพระราชวังเต็มสื่อโซเช...

                 สวัสดีผู้เช้าชมบล็อก "อะไรก็ได้" ด้วยครับ        หลายคนอาจจะสงสัยว่า...ทำไมถึงได้ตั้งชื่อบล็อกอย่างนี้        อาจจะเป็นเพราะว่าโดยส่วนตัวเจ้าของบล็อกนี้เป็นคนที่เวลาเจออะไรก็ตามก็โพสต์ตามเฟซบุ๊ก อินสตราแกรม...ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตามก็โพสต์ได้ (เหมือนเก่งเนาะ 555)        นี่อาจจะเป็นที่มาที่เจ้าของบล็อกตั้งชื่อแบบนี้ แล้วอาจจะเป็นบล็อกสำหรับบรรยายเรื่องราวอื่น ๆ ก็ได้นะครับ        สำหรับบล็อกนี้ก็ไม่ได้เจาะจงเรื่องที่จะเขียนนะครับ อยากเขียนอะไรที่ฟรีสไตล์น่ะครับ ถ้าสมมุติว่าเจาะจงเรื่องให้อยู่ในแนวเดียวกัน ทั้งคนเขียนกับคนอ่านก็อาจจะเบื่อ ๆ        แล้วที่อยากทำบล็อกนี้ขึ้นก็เพราะว่า เจ้าของบล็อกเนี่ยบางทีก็ว่างไป 555 ไม่มีอะไรทำ ฟังเพลง ดูหนัง-ดูละคร-ดูรายการ มันก็เบื่อ เราเป็นคนชอบการเขียนก็เลยอยากจะเขียนเรื่องผ่านบล็อกบ้าง น่าจะสนุกดี...        ในบล็อกนี้เคร่งมากเรื่องการใช้ภาษาไทย เพราะเจ้าของบล็...