คนเราทุกคนต่างมีการดำเนินชีวิตที่แตกต่างกัน เมื่อการดำเนินชีวิตเกิดขึ้น ไม่ว่าเราจะทำอะไร หรือใครทำอะไรให้เรา เราก็คงจะมี "ความทรงจำ" เกี่ยวกับเรื่องนั้น ๆ อยู่ในหัวสมองของเรา
ความทรงจำของคนเรานั้น มีทั้งความทรงจำที่ดี และ ความทรงจำที่เลวร้าย
ถ้าหากจะให้พูดถึงความทรงจำนั้น ต่างคนก็ต่างมีความทรงจำที่แตกต่างกัน เพราะเราเอง ดำเนินชีวิตไม่เหมือนกัน
เคยสงสัยอยู่ว่า "ทำไมเราต้องมีความทรงจำ?" "จำแล้วมันได้อะไรขึ้นมา?" ฉันเองก็เคยสงสัยอยู่มานาน จนมาอยู่วันหนึ่ง เราได้พบคำตอบเหล่านั้นแล้ว
ความทรงจำของเรามันก็เหมือนการเขียนไดอารี่ของเราในแต่ละวัน ถึงอาจจะไม่ใช่การเขียนก็เถอะ แต่ความทรงจำที่บันทึกในหัวสมองเราแล้ว มันก็ไม่อาจลืมได้ลง เพราะความทรงจำเหล่านั้นช่างมีค่ากับเราเหลือเกิน ถึงแม้ว่าความทรงจำนั้นมันจะดีหรือจะร้าย มันก็คือความทรงจำของเราในแต่ละวัน ซึ่งวันนี้เราอาจจะเคยเจออะไรแบบนี้ แต่วันต่อ ๆ มา เราก็ไม่ได้เจออะไรเหมือนวันก่อน ๆ แล้ว
แม้ว่าความทรงจำนั้นจะเป็นอย่างไรก็ตาม แต่ความทรงจำก็คือเสียงที่เกิดขึ้นในใจเรานั่นเอง
หลายคนอาจจะเคยคิดว่า เรื่องบางเรื่องจำไปทำไม รกสมอง ลบ ๆ ออกจากสมองก็จบ!!
พูดก็ง่ายนะ แต่ทำน่ะทำยาก ความทรงจำมีไว้ก็ไม่สามารถลบได้นะ เพราะถึงเราจะลืมเราจะลบไปสักเท่าไหร่ เมื่อเราเจอเหตุการณ์คล้ายคลึงกัน ความทรงจำเก่า ๆ เกี่ยวกับเรื่องนั้นมันจะย้อนกลับเข้ามาในสมองเราทันที
ฉันเอง...ก็เคยพยายามจะลบความทรงจำในบางเรื่องออกไปจากหัวสมอง เพราะมันเจ็บที่จะจำ มันไม่ใช่เรื่องดีเลยที่ฉันต้องมาจำอะไรแบบนี้ แต่ความคิดนั้นมันก็หายไป เมื่อฉันได้กลับมาเจอเหตุการณ์แบบนั้นซ้ำ ๆ แล้วคิดได้ว่า การลบความทรงจำมันไม่ได้ง่าย ยากกว่าการทำข้อสอบเลขอีก!!!
ชื่อก็บอกอยู่ว่าความทรงจำ หากลบมันออกไปก็ไม่ใช่ความทรงจำน่ะสิ...
การที่เราจำเรื่องอะไรสักเรื่องมันง่ายก็จริง แต่ถ้าจะลบออกไปก็ลำบากนะ จริง ๆ แล้ว ทุกความทรงจำ คือสิ่งที่มีค่าอีกอย่างหนึ่งในชีวิต ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานสักเท่าไหร่ ความทรงจำก็ยังคงเป็นความทรงจำ การที่เราจะลบความทรงจำออกมันเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำเลย ความทรงจำเราก็คือบทเรียนบทหนึ่งในชีวิตเลยแหละ
เราสามารถเปลี่ยนความทรงจำในบางสิ่งที่เลวร้าย ให้กลับมาเป็นความทรงจำที่ดีได้ด้วยตัวเราเองแหละ แต่ถ้าหากคุณไม่อยากจำมันจริง ๆ ก็อย่าไปใส่ใจกับมันให้มาก ดำรงชีวิตของเราให้สบายเถอะ จริง ๆ จะบอกว่าเราไม่ต้องไปฝืนจำมันก็ได้นะ บางเรื่องก็เข้าใจว่าจำแล้วเจ็บเปล่า ๆ
"คนเราไม่เคยนึกถึงตีนถ้ารองเท้าไม่กัด"
หลายคนอ่านแล้วก็ตกใจ แต่ถ้าคุณลองนึกความหมายของมันแล้วล่ะก็ คุณจะเข้าใจมันเอง...
เราอยากให้คุณเข้าใจความหมายของสิ่งที่เราบอกไป ด้วยตัวเอง...นึกออกแล้วลองทบทวนดูว่า
เรายังอยากจำในสิ่งที่ไม่ดีในชีวิตมั้ย...ถ้าเราจะลองลบความทรงจำบางส่วนออกไปเพื่อรับความทรงจำบางส่วนเข้ามาจำเป็นยังไง...
ความทรงจำที่ดี มีแล้วก็ดีไป เพราะความทรงจำดีที่ก็เหมือนพาชีวิตเราดีทำให้เราไม่กังวลไม่มีอะไรเข้ามากวนใจ
ความทรงจำที่เลวร้าย มีไปก็อาจจะดี เพราะสิ่งเลวร้าย ก็คือสิ่งที่ทำให้เราพัฒนาชีวิตของเราให้ดีขึ้น
จงดีใจที่คุณมีความทรงจำเหล่านั้นจนถึงทุกวันนี้ เพราะยังมีคนหลายคนต้องการความทรงจำหลายสิ่งหลายอย่างกลับคืนมา...คุณควรดีใจนะที่คุณสามารถสะสมความทรงจำในชีวิตได้...คุณมีโอกาสที่ดีกว่าคนที่เค้าไม่สามารถจำอะไรได้อีกเลยนะ...คุณรู้สึกภูมิใจไหมล่ะ....
#ความทรงจำคือสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดในชีวิตไม่ว่าจะดีหรือร้าย
#ยังมีคนหลายคนที่อยากมีความทรงจำแต่เขาไม่สามารถทำได้
(ความทรงจำที่แสนดี...)
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น