จริง ๆ...ก็อยากจะมาเขียนเรื่องนี้นานแล้ว (ตั้งใจจะเขียนตอนจบงานปัจฉิมนิเทศน์) แต่ด้วยว่าถ้าเราเขียนโดยรวมมันก็ไม่ได้อะไร ใจจริง ๆ ตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้เก็บไว้เป็นความทรงจำส่วนตัวเฉย ๆ ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากมาย โดยจะเขียนถึงเรื่องราวชีวิตของเรากับโรงเรียน "วัดอุดมรังสี" ในระยะเวลา 11 ปี ที่ได้อยู่
ช่วง ปี 2549-2550 (ตอนนั้นอายุประมาณ 4-5 ขวบ) มันเป็นช่วงที่ต้องหาที่เรียนชั้นอนุบาล ก็เลยเริ่มหาโรงเรียนใกล้บ้าน ก็ไปเจอโรงเรียนหนึ่ง "โรงเรียนวัดอุดมรังสี" เป็นโรงเรียนที่ใกล้บ้านเรามาก ๆ พอถึงวันสมัครพ่อกับแม่ก็พาไปสมัคร จำได้ว่าปีนั้นก็มีคนพาลูกหลานตัวเองไปสมัครชั้นอนุบาลเป็นจำนวนมากกกกกกก (มากจริง ๆ) จนถึงขั้นมีการจับฉลากรับนักเรียนเข้าระดับชั้นอนุบาล ทีนี้แหละถึงคิวอีซัน!!! โชคชะตาไม่ได้เข้าข้างเลย ไม่ได้เข้าจ้าา ร้องไห้จ้าา แต่น้าชายก็ไปคุยกะครูหรือใครนี่แหละให้เราเข้า สุดท้ายก็ได้เข้าา โชคชะตาเข้าข้างเราแล้ว (บอกก่อนไม่ได้ใช้เส้นอะไรนะะ เป็นการเจรจาปกติ)
พอถึงวันมอบตัวนักเรียน (ไม่รู้ว่าอนุบาลรุ่นถัด ๆ มามีอย่างนี้มั้ย) พ่อแม่ก็พาลูก ๆ เข้าไปที่ห้องประชุมของโรงเรียน ทุกคนนั่งเรียบร้อยจ้า มีเด็กชายซันนี่แหละที่อยู่ไม่นิ่ง เสียงดัง!!! จนมีคุณครูท่านหนึ่งเดินมาดุ คำนั้นยังอยู่ในหัว "อยู่ชั้นไหน เดี๋ยวเจอกัน!!!" (ใครจะรู้ล่ะคุณครูที่เดินมาดุวันนั้นจะเป็นคุณครูที่เราค่อนข้างสนิทในวันนี้ ฮ่ะฮ่ะฮ่าาาา) ทำไงได้โดนดุเงียบเลย จ๋อยย จากลิงกลายเป็นอะไรไม่รู้
พอมาถึงวันเปิดเรียน เป็นเรื่องธรรมชาติ เด็กอย่างเราไม่เคยห่างพ่อห่างแม่ พอไปโรงเรียนพ่อกับแม่ก็ไม่ได้อยู่กับเรา เข้าโรงเรียนร้องไห้ ฮือออ จากลับบ้านนน ฮือออ ไม่เอาาา ไม่ปล่อยย ร้องอย่างนี้จนพ่อต้องอุ้มขึ้นห้อง พบกับคุณครูประจำชั้นตอนนั้นเราก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าเป็นใคร ในหัวของเด็กน้อย อ.1 มันก้องในหัว "ป้าคนนี้เป็นใคร เด็กพวกนี้เป็นใคร พ่อพาหนูมาหาใคร เขาเป็นญาติหนูหรออ" อีนี่ก็ขี้สงสัยตั้งแต่เด็ก ๆ จนพ่อกลับไป เราก็เงียบปากแบบไม่ต้องมีใครสั่ง มาวันแรกก็นั่งเล่น ๆ ในห้องไม่มีอะไร คุณครูก็พาเราเล่นนู่นเล่นนี่ ผ่านไปหลายสัปดาห์เราก็พอปรับตัวได้ พอถึงวันที่ต้องขึ้นห้องเองโดยที่ไม่มีใครขึ้นมาส่ง อีนี่ร้องไห้อีกแล้วจ้าาา พ่อแกล้งดุเลย 555 จะทำไงได้พ่อดุก็ต้องขึ้นเอง หน้าเหมือนตูดหมาขึ้นห้อง ก้าวร้าวแต่เด็ก เดินเข้าไปเยี่ยงนักเลง ไม่สวัสดีใคร ไม่เล่นกะใคร จนคุณครูต้องเข้าหาเราและชวนเราเล่น อืมม...พอถึงตอนนั้นเราต้องเข้าแถวบนอาคาร เห็นพ่อนั่งอยู่ ร้องไห้วิ่งไปกอด (ถ้าอยู่มัธยมนั่นแหละ มรึงกำลังโดดเข้าแถวอยู่นะะ) ครูก็มองก็ยิ้มตามไป แล้วก็เอาตัวเราเข้าห้องมาเล่นน นาน ๆ ไปก็ปรับตัวได้ แทบจะบอกว่า "นี่ ๆ หนูทำเองได้" โคตรโม้ตั้งแต่เด็กง่ะ
อนุบาลก็เรียนช่วงเช้า นอนช่วงกลางวันเป็นต้นไป จำได้เลยช่วงเรียนเนี่ยเราค่อนข้างดื้อ ครูให้ทำอะไรก็นิ่ง (แต่เป็นช่วงแรก ๆ) ช่วงหลัง ๆ ขยันเกินไปจ้าา ครูให้ทำงานชิ้นนึง อีนี่ขยันทำ 2-3 ชิ้น แล้วเราต้องหัดคัดพยัญชนะไทย ก-ฮ คัดอักษรอังกฤษ A-Z คัดตัวเลข เรียนบวกเลขลบเลข เขียนคำ วาดภาพ ระบายสี ตัดแปะ อีนี่ทำกับเขาไม่ได้สักอย่างเลยจริง ๆ คัดอักษรไทย-อังกฤษ นี่พอได้แล้ว บวกเลขลบเลขค่อนข้างคล่อง วาดภาพระบายสีตัดแปะ (แววศิลเปรอะศิลเปะนี่ฉายแววตั้งแต่เด็กเลย คือทำแล้วเละ) มาถึงจุดพีค คัดเลข คนอื่นเค้า 0-9 นี่ได้แล้ว อีซันติดเลข 5 จ้า เขียนยังไงก็เขียนไม่เป็น เคยเห็นเลข 5 กลับข้างมั้ย อีซันเขียนอย่างนั้นเลยจ้าา เขียนไปหลาย 10 ตัว จนครูต้องจับมือเขียน จนอีนี่เขียนเลข 5 เป็น ทั้ง ๆ ที่คนอื่นเค้าเขียนเป็นทุกตัวแล้ว (บอกเลยตอนนั้นหัวสมองช้ามากและไม่รับอะไรเลย) แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉายแววจริงจังแล้วถนัดกว่าชาวบ้านชาวช่อง "สะกดคำอ่านคำ" คือทุกเช้าอะ เราแก่แดดไปจับหนังสือพิมพ์ตามผู้ใหญ่ นั่งสะกดทีละคำจนอ่านคล่อง (แบบไม่ต้องสะกด) พอครูเรียกออกมาอ่าน อีนี่ก็ชิ่งอ่านเร็วกว่า จนชาวบ้านชาวเมืองเค้าหมั่นไส้มั้ง
อยู่มาวันหนึ่งครูถามว่าอนาคตอยากเป็นอะไร คนอื่นบอกหนูอยากเป็นตำรวจ หนูอยากเป็นพยาบาล หนูอยากเป็นหมอ หนูอยากเป็นดารา หนูอยากเป็นนักร้อง อีซันไม่รู้จักสักอาชีพ พอมาถึงเรา "หนูอยากเป็นคุณครู" นั่นแหละจ้าา จุดเริ่มต้นความอยากเป็นครูของเด็กชายซัน แล้วครูเรื่องแค่ภาษาไทยนะ ก็เริ่มและฉายแววครู 555 จนคุณครูข้างห้องขอยืมตัวเรามาอ่านหนังสืออีกห้อง เราไม่ชิน เพื่อนเราก็ไม่ใช่ "นี่เรามาทำอะไรที่นี่" จริง ๆ มันมีเรื่องราวมากกว่านั้น แต่ขี้เกียจเล่า (ลืมก็บอกมา!!!)
ต่อมามาถึงเรื่องนอนบ้าง คนอื่นเค้านอนกันดี อีซันไม่นอน แถมกระแดะตื่นคนแรกว่ะ!!! มันมีเรื่องนึงยังจำอยู่ในหัว พอเราตื่นมาครูก็ให้เรานั่งเล่น ทีนี่เล่นกันไปเล่นกันมา ล้มจ้า ล้มไม่พอ ล้มแล้วก้นกระแทกหน้าเพื่อน "แง้!!!!!!!" เสียงร้องลั่นห้อง เราก็รีบเข้าไปโอ๋เพื่อน อีนี่ก็ร้องไม่หยุด ซันเลยเฉย ๆ เงียบ ๆ ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น (วีรกรรมนี้ไม่ใช่วีรกรรมแรก!!!) มีหลายเรื่องมากแหละที่ก่อเอาไว้แต่ไม่อยากเล่า มันไม่เด่น 555
อ่อลืมบอกไปเล่ามาตั้งแต่ต้น เดี๋ยวจะลืมให้เกียรติบอกชื่อครู คุณครูคนแรกในชีวิตการเรียนของเรา ก็คือคุณครูธนิษฐา จูพงษ์เศรษฐ (ครูตุ๊ก) ครูประจำชั้นที่เราก่อวีรกรรมจนครูแทบระเบิด 555 แต่ครูตุ๊กก็น่ารักจะตุยยย หนูซันรักครูตุ๊กมากบอกเลยย อีกคนครูสุปราณี ยอดสวาสดิ์ (ครูเอ๋) ครูพี่เลี้ยงที่ดูแลเราอย่างดีย์งามพระรามเก้า จะบอกว่าครูทั้ง 2 ท่านนี้เรารักมาก ๆ เพราะดูแลเรามาตลอดด ครูอยู่กับเรามา 2 ปี รักและผูกพันสุด ๆ
วีรกรรมและเรื่องช่วงปีที่ 1 (อนุบาล 1) ก็จบลง ไว้ว่าง ๆ จะมาต่อช่วงปีที่ 2 (อนุบาล 2)
#ยิ่งเล่ายิ่งคิดถึง
#ภาพความทรงจำเก่า ๆ เริ่มย้อนกลับมาอีกครั้ง
#เด็กชายซันในวัยซน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น