อะไรก็ได้

       (ต่อจากตอนที่1)        เดี๋ยวนี้ผู้คนติดเทคโนโลยีมาก จนลืมคนกลุ่มหนึ่ง ที่เค้ารอคุณวางโทรศัพท์แล้วไปหาหาเค้า คุณนึกออกมั้ยว่าคนกลุ่มนั้นคือใคร...        "ครอบครัว" ของคุณไง คุณรู้มั้ย บางทีเค้าก็เห็นคุณนั่งเล่นโทรศัพท์เป็นเวลานาน พ่อแม่ หรือคนอื่น ๆ เค้าก็รอคุณเปลี่ยนอิริยาบทมานั่งคุยกับท่าน "เป็นไงบ้างลูก" "เย็นนี้กินอะไรดี" "ว่าง ๆ เราไปเที่ยวไหนดีลูก" "มีอะไรก็คุยกับพ่อแม่บ้างนะลูกนะ" คุณไม่อยากได้ยินคำเหล่านี้จากปากท่านหรือ???        อ๋อ...หรือคุณอยากได้ยินประโยคเหล่านี้จากคนอื่น ที่เข้ามามีบทบาทในชีวิตคุณอีกกลุ่มหนึ่ง ใครจะรู้ เค้าอาจจะถามเฉย ๆ ไม่ได้มาจากใจจริง คุณควรจะย้อนกลับไปฟังประโยคที่จริงใจจากครอบครัวคุณบ้างนะ อย่าให้โลกจอมปลอมมาทำลายมิตรภาพระหว่างคนในครอบครัว        เดี๋ยวนี้นะ มีแต่ข่าวไม่รื่นหูเลย เอะอะก็ทะเลาะกัน เอะอะก็ฆ่ากัน สังคมไทยมันถึงคราวเปลี่ยนแปลงจริง ๆ หรือ... เคยคิด ทำไมเราไม่ไปอยู่ในยุคก่อนนะ ยุคที่คนไทยเป็นมิตรต่อกัน ยุคที่เป็นสยามเมืองยิ้มของแท...

       สังคมยุคใหม่นั้น...เห้อ ก็อย่างที่เห็น        จะมาบ่นให้ฟังในตอนที่ 1        เราจะเห็นได้ว่า สังคมยุคใหม่นั้นอาจจะเต็มไปด้วยความโหดร้ายทารุณ จากมนุษย์บางกลุ่มนั่นแหละ เอะอะมันก็ฆ่ากัน เอะอะมันก็ชกกันต่อยกันตีกัน ข่าวก็ออกทุกวันไม่เหลือพื้นที่ชื่นชมคุณงามความดีของคนบางกลุ่มเลย มือก็หยิบหนังสือพิมพ์ สายตาก็จดจ้องไปที่พาดหัวข่าวตัวเบ้อเริ่ม!! สลด! พ่อฆ่าลูกน้อยวัย 9 เดือน เอาอีกแล้วหรอ ไอ้เราก็คิดในใจ มึงเป็นคนทำให้ลูกมึงเกิดขึ้นมาเอง มึงยังจะฆ่าอีกเหรอ ไอเลว! แต่ก็คงไม่ได้มีแค่เราคนเดียวที่คิดอย่างนี้ ก็อย่างงั้นแหละ สังคมเรามันมีแต่เรื่องแบบนี้ เมื่อไหร่มันจะมีข่าว สุดยอดพลเมืองดี! เก็บกระเป๋าตังค์ส่งคืนตำรวจ สรุปเป็นของชาวต่างชาติ แล้วอย่างนู้นอย่างนี่ สังเกตเห็นนะ อีข่าวอย่างนี้แทบจะไม่เป็นจุดเด่นหรือเป็นประเด็นในข่าวเลย คนเราบุญมีแต่กรรมบัง ทำดีก็ไม่ได้หวังผลนะ แต่พอออกข่าวปุ๊บ มันกลายเป็นข่าวที่แทบไม่มีความสำคัญ ไม่เหลือพื้นที่ให้คนชื่นชมเลย        เปลี่ยนแนวบ้าง หดหู่ ต่อมาจะขอสาธยายถึงคนยุค...

       เฮ้ย...วันนี้วาเลนไทน์        วาเลนไทน์ห่าอะไร...วันนี้วันพุธ        มันเป็นคำพูดสนุก ๆ สำหรับคนที่โดดเดี่ยวในวันวาเลนไทน์        เราเองก็เป็น 1 ในนั้น ที่พูดอย่างนั้น ถ้าจะให้เป็นภาษาตามยุคสมัยนี้ คงจะเรียกว่า "โสดแล้วพาล" ซึ่งก็น่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เพราะว่าเวลาสมาคมคนโสดเห็นคนมีคู่เขากระหนุงกระหนิงปิงป่องแช่กันนั้น ก็คงจะเป็นธรรมดาที่จะอิจฉาตาร้อนผ่าว        สำหรับคนมีคู่ก็คงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปโดยปริยาย เสมือนหนึ่งว่าเขาเป็นเจ้าของวันวาเลนไทน์เลย คู่รักหลาย ๆ คู่ก็คงจะมีของเล็กน้อยให้กันอย่างพวกดอกกุหลาบ (มันก็มีทั้งจริงทั้งปลอม) ตุ๊กตา ของกิน (ที่เห็นบ่อย ๆ จะเป็นช็อคโกแลตกับลูกอม) และก็พวกของขวัญกระจิ๊บกระจ๊อย (เช่นรูปคู่ กรอบรูป กระดานไม้ที่ทำให้แฟน อะไรเทือกนั้น) ซึ่ง คนให้ก็แฮปปี้ คนรับก็ออกจะเขิน ๆ ไปหน่อย        สำหรับคนโสดที่เหมือนไม่โสดนั้น ก็จะได้รับผลบุญก็คือมีคนฝากกุหลาบมาให้เอย มีคนฝากขนมมาให้เอย หรืออาจจะมาให้กับมือเอง แต่นั่นก็เป...